Anneden Blog Var

Otuzuncu haftanın sonundan selam :)

Düne kadar hâlâ durumu tam olarak algılamakta zorlandığımı fark ettim. Evet, aramızda bir dil oluşmuştu. En azından iyi olup olmadığını takip edebildiğim, beni dinleyip dinlemediğini anladığım bir dil: tekmeler 🫶

Dil diyorum çünkü bunlar alelade hareketler değil. Yüksek seste korktuğunu, gergin ortamlarda durup dinlediğini biliyorum. “Acaba hareketleri mi yavaşladı? Az mı hareket etti? Bir sorun mu var?” diye her düşündüğümde güçlü bir tekme atmandan, beni anladığını da biliyorum.

Evde yalnızken daha sakinsin, baban evdeyken çok hareketli. Ama ne yaparsak yapalım hareketlerini ona göstermemenin sebebini hâlâ anlayamadık 🤣 Ne olur yani, onun eline de şöyle güçlü bir tekme atsan? Nasıl olsa atmayacaksın diye artık bakmıyor bile 🥲

Tüm bunlara rağmen senin ne kadar gerçek olduğunu anlamakta zorlanmışım.

Dün ilk defa yüzünü görünce her şey gerçek oldu. Artık “Deniz” deyince gözümün önünde bir surat canlanıyor. İşte bu yeni bir duygu ☺️

Ben asıl şimdi heyecanlandım. Şimdi sabırsızlanıyorum seni kucağıma almak için 🙏

Zaman şimdi geçmiyor 🙈