Yarenlik

İlk kez baba oluyorum.

Heyecanlıyım. Ama heyecanı yaşayamadan, kaygısıyla boğuşuyorum.

Uykusuzluktan korkmuyorum. Yorgunluktan da. Bunlar hayatın bir parçası; olur, geçer, katlanılır.

Benim derdim kendimle.

Yeterince olgun muyum? Bir çocuğa iyi örnek olabilecek kadar sağlam mıyım? Baba olmak sadece bir sorumluluk değilse, benden sonra da kalacak ayak izleri bırakmaksa, benimkiler nereye gidiyor?

Bilmiyorum.

Bazen kendimden şüphe ediyorum. Bazen de hâlâ tam tanımadığım kendimden. İkisi aynı şey değil.

Olmak istediğim adam olamadım. Bunu artık saklamıyorum. Ama oğlumla daha iyi vakit geçirmek için uzun ve sağlıklı bir hayat istiyorum. Bundan sonra daha uzun yaşamak için var olmak istiyorum.

Bu, onun omzuma yüklediği bir şey değil. Tam tersine, beni daha dikkatli yaşamaya çağıran bir şey.

Ona dost ya da arkadaş olmaya çalışmak istemiyorum. Onun kendi dostları, kendi arkadaşları olacak. Ama yarenlik edebileyim istiyorum.

Sevdiğim bir abimin dediği gibi: Ne dostu olmak istiyorum ne arkadaşı.

Yarenlik edebileyim yeter.